Παγιδευμένος στην λεύκη σου ωραιότητα έστεκες εκεί χιλιάδες χρόνια
Παρασυρμένος από τον θαυμασμό μας πείστηκες για την αθανασία σου
Και δεν αναλήφθηκες την διάβρωση που σε κατέτρωγε
Ώσπου μια μέρα αυτή η διάβρωση έγινε φανερή
Τότε όλα τα βλέμματα στράφηκαν επάνω σου
Ο θαυμασμός έγινε λύπη και φόβος όχι για τον δικό σου αναπόφευκτο χαμό
Αλλά για την δική μας μοίρα
