Οι επιστήμονες από τις αρχές της δεκαετίας του 80΄μιλούσαν για την τρύπα του όζοντος και τις μελλοντικές συνέπειες του, ενώ το 90΄όλι μιλούσαν για το φαινόμενο του θερμοκηπίου και πρότειναν τον περιορισμό των εκπομπών του CO₂. Βέβαια την εποχή εκείνη δεν έλλειπαν και οι επιστήμονες που λάμβαναν υψηλές επιδοτήσεις από τις κυβερνήσεις κυρίως της Αμερικής, για να γνωμοδοτούν ότι  τα φαινόμενα αυτά δεν οφείλονταν στην ανθρώπινη δραστηριότητα, αφού η ΗΠΑ δεν είχαν υπογράψει την συνθήκη για τον έλεγχο των εκπομπών CO₂.

Σήμερα τα βλέμματα όλων είναι στραμμένα στο περιβάλλον και στο τρόπο που αυτό μεταλλάσσεται. Δορυφόροι βρίσκονται πάνω από τους πόλους και προσπαθούν να μετρήσουν τον ρυθμό μείωσης των πάγων και να προσδιορίσουν τις συνέπειες που θα επιφέρει η στάθμη της θάλασσας. Μάλιστα το 2008 έχει ανακηρυχθεί σε παγκόσμιο έτος πόλων (IPY). Τελικά εμείς οι άνθρωποι είμαστε φοβερό είδος. Ότι καταστρέφουμε ή ότι βασανίζουμε, το τιμάμε χαρίζοντας του μια παγκόσμια μέρα. Έχω την εντύπωση ότι πρέπει να καταργήσουμε όλες αυτές τις επετείους και να ορίσουμε και τις 365 μέρες του χρόνου σε μέρες συνείδησης και περισυλλογής

Τώρα που ο οικολογικός προβληματισμός είναι στο ‘’πικ’’ του, πολύ φοβάμαι ότι έχουμε διέλθει από το κρίσιμο σημείο που η κατάσταση θα μπορούσε να ήτανε αντιστρέψιμη. Πρέπει λοιπόν να τελειώνει η διαδικασία  καταγραφή της κατάστασης, και να περάσουμε άμεσα σε λύσεις. Προέχει λοιπόν να δούμε τον ένοχο κατάματα και να τον αντιμετωπίσουμε και ο ένοχος δεν είναι άλλος από τα υπερκέρδη των εταιριών, είναι η ταύτιση πνευματική και φυσική (παράδειγμα Μπερλουσκόνι)του κεφαλαίου με την εξουσία, μα ποιο πολύ  είναι ο υπερτροφικός ατομισμός μας.

Για να καταλάβετε τι εννοώ όταν μιλάω για ατομισμό αρκεί να αναλογιστείτε ότι ο δυτικός άνθρωπος πετάει τεράστιες ποσότητες φαγητών στα σκουπίδια όταν κάποιοι άλλοι πεθαίνουν από την πείνα ή ότι χρησιμοποιούμε πόσιμο νερό για το καζανάκι της τουαλέτας μας, όταν υπάρχουν παιδία που πεθαίνουν από την δίψα. Έχετε σκεφτεί τι θα απαντούσατε εάν  το παιδί σας ρώταγε γιατι;

Απάντηση δεν υπάρχει. Έτσι προσφεύγουμε σε πιο ανώδυνες λύσεις. Θωρακίζουμε το παιδί  με την υπέρ-ασπίδα που λέγεται ατομισμός και του ανοίγουμε την τηλεόραση να δει τη όμορφη κοπέλα που διαφημίζει το νέο τζιπ 5000cm3 που πάει παντού και μας καλεί να το οδηγήσουμε. Εν συνεχεία με τις σωστές δώσεις ντόπας το υπερτροφικό ‘’εγώ’’ παύει να ενδιαφέρεται για οτιδήποτε άλλο πλην του να θρέψει την ακόρεστη πείνα του. Και έτσι γενιά την γενιά βαδίζουμε στον χαμό μας, για να επιβεβαιώσουμε φυσική ροη : γέννηση-ακμή- παρακμή- θάνατος. 

Πόσο ευκολή είναι τελικά η δυστυχία έρχεται σαν κυκλώνας και καταστρέφει τα πάντα

Και έρχεται τις στιγμές που νιώθεις κραταιός και ανίκητος

Τις στιγμές που νομίζεις οτι τίποτα δεν μπορει να σου αλλάξει την δρομολογημένη ευτυχία

Και ετσι απλά με ένα φου σε ξεριζώνει

Σε αφήνει μόνο να κοιτας ενα κατεστραμένο παρόν,και να αναπολείς ενα χαμένο παρελθον

Τι αλήθεια πονάει πιο πολύ; 

Η μικρή φούσκα του εγώ μας ξαφνικά πετάγεται στον αέρα και αρχίζει με χάρη να τον διασχίζει.  Μαζί με άλλες μικρές ή μεγάλες ‘’εγώφουσκες’’  ανεβαίνουν από τη φυσική ορμή  που τους προσδίδει η γέννηση τους. Εκεί εγκλωβισμένο το ‘’εγώ’’ στους αλλεπάλληλους αντικατοπτρισμούς  δημιουργεί την καθαρή του  ουσία, την πραγματική φύση το ιδανικό.

 Και μέσα σε αυτήν την υπέροχη αυτονομία έρχεται η άτιμη βαρύτητα. Με τον δικό της απαράβατο νόμο επιβάλει την κατακόρυφη τροχιά της, και έτσι οι μικρές  ‘’εγώφουσκες’’  καταλήγουν στο έδαφος.

Ένα μικρό ‘’πλατς’’ , ένα ανεπαίσθητο  ηχητικό κύμα  μεταφέρει αυτό που κάποτε υπήρξε. Το μόνο που απέμεινε είναι η συλλογική εικόνα, όταν  όλες μαζί ξεκίναγαν στο υπέροχο ανοδικό τους λίκνισμα.

Παγιδευμένος στην λεύκη σου ωραιότητα έστεκες  εκεί χιλιάδες χρόνια

Παρασυρμένος από τον θαυμασμό μας πείστηκες για την αθανασία σου

Και δεν αναλήφθηκες την διάβρωση που σε κατέτρωγε

Ώσπου μια μέρα αυτή η διάβρωση έγινε φανερή

Τότε όλα τα βλέμματα στράφηκαν επάνω σου

Ο θαυμασμός έγινε λύπη και φόβος όχι για τον δικό σου αναπόφευκτο χαμό

Αλλά για την δική μας μοίρα

Η ανάμνηση του παλιού φέρνει νοσταλγία όχι για την ομορφιά του, αλλά γιατί μας θυμίζει τον άοκνο εργάτη χρόνο.  Ένα μικρό άθυρμα είναι ο άνθρωπος στον γλύπτη χρόνο. Αυτή η τετάρτη διάσταση μας σμιλεύει καθημερινά.  Η αργή επιρροή της κρύβεται πίσω από την δύναμη της συνέχειας και μας αφήνει μόνο την γλυκιά ανάμνηση του παλιού.

Κοιτώντας αυτόν τον σταθμό με πιάνει  νοσταλγία για όλα αυτά που έχουν περάσει και έχουν χαθεί. Στην μικρή αποβάθρα άνθρωποι που τώρα πια δεν υπάρχουν σκέψεις και ελπίδες που έγιναν περιμένοντας το τρένο να φάνει και να δώσει το έναυσμα για την αρχή της νέας ζωής  ή ακόμα η τελευταία στάση μιας ζωής που δεν δικαιώθηκε -γιατί ποτέ δεν δικαιώνεται την κατασπαράζει το γήρας.

Εσύ με το μεγάλο μάτι σου κοιτάς τα βάθη του ουρανού

Εμείς με τα δικά μας απλά σε θαυμάζουμε

Αν και δείχνεις αδιάφορος για  την παρουσία μας

Η αλήθεια είναι ότι  ξεκουράζεσαι για την μεγάλη νύχτα που έρχεται

Ο αρχιεπίσκοπος εκοιμηθη, όμως πριν από αυτή την κοίμηση είχε προηγηθεί μια εκτενής ανατομία.

Στην  ανατομία αυτή είμαστε παρόντες όλοι εμείς οπαδοί του και μη. Οι ανατόμοι με καμάρι περηφανεύονται για το έργο τους. Περήφανος κοιτά ο δημοσιογράφος που τον βρήκε αδύναμο της πρώτες μέρες της αρχιεπισκοπικής του καριέρας, τότε που ως νέο πρόσωπο λαλίστατο μονοπωλούσε τα ΜΜΕ.

Πιο δίπλα ο πολιτικός με την ευκολία που έχει να χειρίζεται τους ανθρώπους κοιτά κλεφτά με το ειρωνικό του βλέμμα. Διότι ο αρχιεπίσκοπος ναι μεν με πολιτική κατάφερε να ανέβει στον θρόνο του αλλά δεν είχε ούτε την αντοχή ούτε την ικανότητα να ανταπεξέλθει στα παιχνίδια της εξουσίας.

Οι υπόλοιποι ανατόμοι  το’’ παπαδαριό’’ το διψασμένο για πλούτη και δόξα, όχι επουράνια αλλά επίγεια ,πλούτη στο χρώμα του χρυσού και δόξα βασιλική, κοιτούν με ενδιαφέρον.

Όταν όμως άρχισε να τα καταλαβαίνει όλα αυτά ήρθε η ιδία η ζωή, αυτή που διυλίζει και αναδεικνύει καθάριο ή καταβυθίζει και αποβάλει σαν ίζημα τον καθ’ ένα από εμάς, είτε κοιμόμαστε είτε πεθαίνουμε.

Οδηγήθηκα εδώ από μοναξιά.

Η αυθεντία έχει πάψει να γυαλίζει, μοιάζει σαν όλα να έχουν πια ειπωθεί.

 Ειδικοί αναδύονται ξαφνικά και σε ξεσκίζουν πριν προλάβεις να πεις  οτιδήποτε.